دستهای سبز تو                           رو به سوی آسمان است

باز روی شانه هایت                       شالی از رنگین کمان است

می کنی با دست خود پاک            اشک های آسمان را

روی بند شب دوباره                      پهن کردی کهکشان را

دست تو پیوند داده                       کوچه ی ما را به خورشید

می شود از روی دستت                 خانه ی مهتاب را دید

گرچه زنجیر زمینی                        روحت اما آسمانیست

در شکوه زرد پاییز                         رنگ تو رنگین کمانیست

چشمه ای را می کشانم               زیر پایت تا بنوشی

تا دوباره در بهاران                         شال سبزت را بپوشی

سروده ی:نگار خردمند

نشسته بود تو حیاط                    اونشب قلی با باباش

چشماش به آسمون بود               دست باباش تو دستاش

یکی یکی می شمرد                  قلی ستاره هارو

گاهی اوقات به باباش                 نشون می داد اونارو

یکدفعه دیدش قلی                     یه نوری رو که رد شد

وقتی اومد بزرگ بود                   وقتی که رفت یه خط شد

بابای قلی بهش گفت                که اون خط یه شهاب بود

از اون بزرگ بزرگاش                   اون یه شهاب ناب بود

بابای قلی براش گفت                قصه ی دب اکبر

قصه ی خوشه پروین                 اسم دیگه اش هفت خواهر

میخواد بشه منجم                  وقتی بزرگ شد قلی

یک ستاره کشف کنه              اسمشو بذاره قلی

سروده ی:نگار خردمند